Eindelijk … champagne

Spectaculair

Het vorige verhaal dateert alweer van drie weken geleden en ik krijg regelmatig de vraag: “Gaat alles wel goed met jullie?”. Tijd dus voor een nieuwe update. Ik kan op de vorige vraag kort en krachtig zijn: ja, het gaat heel goed met ons. Geen zorgen dus! Alleen … ik had even geen nieuwe stof voor een spectaculair verhaal. Er is niets stuk gegaan, we hebben geen schade gevaren, we zijn niet van een berg gevallen en ga zo maar door. Het enige wat overweldigend en spectaculair is, is de natuur, de mooie ankerplekken en de schilderachtige dorpjes waar we aan een steigertje liggen. Wel een beetje saai voor een verhaal, maar de foto’s hebben eigenlijk geen verhaal nodig. Die vertellen dit uit zichzelf wel.

Vertrek Svolvaer 4 juli:

onderweg ...

Vaeroy 12 en 13 juli:

Fleina 14 juli:

Uitzicht op de 'Seven sisters':

Pittoreske vissersdorpjes:

Discussie: Lofoten of Tromsø?

Half juni komen we in de buurt van de Lofoten. We zijn het er samen niet helemaal over eens: Sjack wil eerst doorstomen naar Tromsø en het eiland Senja om daarna af te zakken naar de Lofoten. Ik wil eerst naar de Lofoten en met het ontploppen van de champagnefles trots proosten dat we onze droom hebben bereikt. Sjack heeft het argument: “Als we éérst naar het noorden naar Tromsø varen en daarna pas afzakken naar de Lofoten, kunnen we beter overzien hoeveel tijd we nog hebben.” Sjack kijkt me vragend aan. Hmmm zit wat in. Het lijkt een goed argument, zegt mijn hoofd. Maar mijn hart wil naar de Lofoten. Mijn hoofd wint het van mijn hart, dus op naar Tromsø. Stiekem heb ik er wel spijt van gehad want na een paar dagen alleen maar motoren hebben we de handdoek in de ring gegooid: geen Tromsø voor ons. We hebben onze koers verplaatst naar het eiland Senja. Alle Noren zeggen: MOET je gezien hebben. Ja, waarschijnlijk met mooi weer … want die prachtige bergen lagen verscholen achter de wolken en de regen. Ook dát is Noorwegen.

Eindelijk gaat die champagnefles open!

Op 8 juli gaat het gebeuren: we gaan naar Reine, dé plek in de Lofoten. Zeg je Lofoten, bedoel je Reine. Google je op Lofoten, dan komen de bergen van Reine tevoorschijn. De Noren zeggen voortdurend: Lofoten? Véél te druk. Het is midden in het vakantieseizoen en we duimen dat er een plekje voor ons is. En wat schetst onze verbazing? Er liggen maar drie boten. Als de Noren dit al druk vinden? Die worden waarschijnlijk helemaal gek als ze op een mooie zomerdag op het IJsselmeer richting Enkhuizen zeilen. Dan zie je overal zeilboten en motorboten en moet je verhipt goed uitkijken om aanvaringen te voorkomen. Dát is pas druk.

Aan de steiger ligt de Nederlandse zeilboot ‘Zee van tijd’ en samen met hen hebben we de champagne ontkurkt. Eindelijk kunnen we proosten op ons behaalde doel: De Lofoten! In gedachten zet ik trots een stok in de grond met de vlag van de Volle Maan.

Ik kijk omhoog langs de bergwand van de Reinebringen, pal naast ons. De berg is 448 meter hoog en helemaal bovenin zie ik kleine puntjes bewegen. Het zijn wandelaars die naar boven gelopen zijn. Vroeger bestond de weg omhoog uit een zeer steil bergpad, maar in 2019 begon een groep Nepalese sherpa’s aan de constructie van een trap die je helemaal tot boven brengt. Na 1700 treden heb je een prachtig uitzicht over de bergen van Reine. Of we die gelopen hebben? Nee, maar we hebben een goed excuus: de treden zijn door de regen nat en glibberig. Er wordt voor gewaarschuwd: bij regenachtig weer is het veel te gevaarlijk en als je valt is dit meestal fataal. Niet doen dus. Gelukkig hebben we de drone voor de mooie plaatjes...

Reine:

Kijk ook eens bij video, daar vindt je een kort dronefilmpje van Reine, midden in de Lofoten.

Tussen de voelbalminnende Noren

Op 10 juli komen we in Vaerøy aan, een eilandje helemaal onderaan de Lofoten. Vanavond is de voetvalwedstrijd Nederland – Engeland. Hoewel we helemaal geen voetbalfanaten zijn, is het wel leuk om de wedstrijd in een pub te kijken. Het is er druk en we vinden nog nét twee lege stoelen. Gelukkig zijn we niet de enige die enthousiast oohhh en ahhh roepen bij een spannend moment voor Nederland. Helaas … ‘we’ liggen eruit na een (in onze ogen) niet terechte penalty. Maar wij hebben een leuke avond gehad tussen de voetbalminnende Noren.

Midden in de nacht

Op Vaerøy kunnen we in een kleine garage een auto huren. Geen spiksplinternieuwe mooi gewassen en schone middenklasse maar een oud barrel, niet schoon maar wel 'four wheel drive'. Glunderend stappen we in. Eindelijk een auto om ons te verplaatsen, we zijn blij met dit oude karretje. Waarschijnlijk de auto van de eigenaar zelf? Superhandig om er boodschappen mee te doen en we slaan flink in.

“Zeg Sjack,” begin ik als ik naar het weerbericht kijk. “ik zie in de weervoorspelling dat vannacht tussen 2 en 3 de zon volop schijnt. Is het niet een geweldig idee …?’ Ik kijk op om te zien of ik de aandacht van Sjack heb. Sjack kijkt me aan en wacht tot ik op de proppen kom met mijn geweldige idee. “Laten we vannacht de wekker zetten en met de auto over het eiland rijden. Wie weet kunnen we mooie foto’s maken met die zon erbij. Wat vind jij?” Het lijkt me namelijk hartstikke avontuurlijk om dit midden in de nacht onder de fel schijnende zon te gaan doen. “Doen we!” is de snelle reactie van Sjack.

Om 1.30 uur gaat de wekker en enthousiast duw ik mijn warme dekbed van me af. Met twee stappen sta ik boven aan het trapje. Mijn enthousiasme daalt onmiddellijk. Nee! Het is bewolkt! Niks geen zon. Langzaam daal ik het trapje weer af naar beneden. Sjack ligt nog helemaal ondergestopt onder het warme dekbed. “Enneh?” hoor ik een stem diep uit het dekbed komen. “Bewolkt, hoe kan dat nou? De voorspelling is een zonnetje,” antwoord ik teleurgesteld. Met een zwaai gooit Sjack het dekbed van zich af en tegelijk roepen we: “We gaan!” Het is wel heel apart om in het daglicht midden in de nacht met je auto rond te toeren. Om 3 uur zoeken we ons bed weer op.  We hebben die mooie foto’s niet kunnen maken, maar we schrijven dit bij op de lijst met leuke avonturen van deze reis. Nee, we zullen dit niet snel vergeten.

2 uur 's nachts:

En natuurlijk wandelen we heel wat af: