In Victoireclubblad: De Lofoten? Zeg, waar ligt dat eigenlijk?

   

De Victoireclub heeft mijn artikel: 'De Lofoten,? Zeg, waar ligt dat eigenlijk?' in het decembernummer 2024 gepubliceerd.  Je hebt wel drie leesbrillen nodig om het artikel te lezen in dit blog, daarom volgt hieronder de tekst. Ook de foto's ontbreken niet. Ik neem jullie graag even mee hoe het allemaal begon ...

'De Lofoten? Zeg, waar ligt dat eigenlijk?'

Een stukje terug in de tijd...

Het is 2016. We liggen met onze Victoire 1270 Volle Maan verwaaid in de jachthaven van Terschelling, wachtend op een goed weergaatje om naar Norderney te zeilen. Zoals dat gaat als je verwaaid ligt, lopen we nieuwsgierig over de steiger. ‘Bootjes kijken’ noemde mijn vader dat altijd. Het lot bepaalt dat we naast een zeiler liggen die net terugkomt van een wel heel bijzondere bestemming.

Het begin van een droom

‘We zijn net terug van de Lofoten,’ zegt de zeiler die naast ons ligt. In mijn ooghoeken zie ik dat Sjack geïnteresseerd luistert. ‘De Lofoten? Wow! Hoe was dat?’ Sjack stelt de ene vraag na de andere, en ik hoor de woorden "boven de poolcirkel" vallen. Terwijl het gesprek verder gaat, kan ik alleen maar denken: de Lofoten, waar ligt dat eigenlijk?

Foto’s van imposante fjorden en schilderachtige vissersdorpjes worden tevoorschijn gehaald. Sjack’s ogen glinsteren bij elke afbeelding en met elke afbeelding groeit zijn enthousiasme. Het zaadje is duidelijk geplant.

Daar wil ik heen!

Eenmaal terug op de boot durf ik eindelijk mijn prangende vraag te stellen: ‘Waar liggen die Lofoten eigenlijk?’ Sjack is er als de kippen bij, pakt de tablet en zoekt het op. ‘Kijk dan! Gaaf, hè? Boven de poolcirkel! Daar wil ik heen!’ roept hij opgewonden. Mijn eerste reactie is een mix van ongeloof en afschuw: ‘Boven de poolcirkel? Hartstikke koud, mij niet gezien!’ Maar Sjack trekt zijn schouders op en zegt luchtig: ‘Daar kun je je toch tegen kleden?’

Hij legt de tablet op mijn schoot en laat me foto's zien van steile bergen, turquoise water en vissershutten op palen. De foto’s zijn zonder twijfel indrukwekkend, maar mijn bezwaren stapelen zich op: ‘Er zijn daar geen terrasjes, en de restaurantjes zijn ook ver te zoeken.’ Toch blijft Sjack volhouden: ‘Kijk dan naar die ankerplekken, en die bergen! Met de Volle Maan daar liggen, dat lijkt me geweldig!’

In de jaren die volgen, passeren de Lofoten met enige regelmaat de revue. Sjack laat foto’s en YouTube-filmpjes zien. Ook schuift hij allerlei artikelen onder m’n neus. Steeds opnieuw probeert hij mijn nieuwsgierigheid te prikkelen. En langzaamaan begint het te werken.

We gaan!

Het is 2024. Het besluit is gevallen. Wij gaan naar de Lofoten. Niet alleen om de ongerepte natuur te zien, maar ook voor de uitdaging: zeilen in het hoge noorden in een gebied waar de zomerdagen eindeloos lijken. En ja, ik geef toe: die terrasjes en restaurantjes zal ik missen, maar soms moet je een beetje comfort opgeven om iets onvergetelijks te ervaren. Ik moet eerlijk toegeven: ik kijk er naar uit.

Dáár, de poolcirkel!

Juni 2024. Het regent pijpenstelen. De lucht is grauw, de zee grijs. Maar daar, ergens voor ons, wacht een magisch moment: de grens van de poolcirkel. De elektronische kaart wijst 66 graden noorderbreedte aan, en we turen door de stromende regen naar het standbeeld dat dit punt markeert. We zijn gespannen, want we hebben al dagen naar dit moment toegeleefd. Twee glazen met een scheut whisky staan klaar, wachtend op het moment om deze prestatie te vieren.

‘Het moet hier ergens zijn,’ mompelt Sjack. ‘Dáár is het!’ schreeuw ik ineens. Sjack stuurt de Volle Maan er zo dicht mogelijk naar toe, terwijl ik de camera pak om dit moment vast te leggen. Het voelt als een triomf. De regen lijkt ineens niet meer te bestaan, dit is óns moment. We hebben het gewoon geflikt. Wij, met z’n tweeën, zeilen boven de poolcirkel. Met één vloeiende beweging gieten we de slok whisky lachend naar binnen.  

 

En nu verder, de Lofoten wacht!

Hoe noordelijker we komen, hoe mooier het lijkt te worden. De bergen worden ruiger en imposanter. Hun toppen soms gehuld in een sluier van wolken en soms in vol ornaat tegen een strakblauwe hemel. De ankerplekken zijn ronduit spectaculair. Elke dag worden we opnieuw verrast door kleine vissersdorpjes waar we beschut kunnen liggen. Aan het einde van de steiger vinden we vaak een ‘honesty box’, een simpel systeem waarin je het geld voor de ligplaats achterlaat. Geen toezicht en geen havenmeester, maar het vertrouwen op elkaars eerlijkheid. Ik vind dat geweldig, waar kom je dat nog tegen in 2024?

De rust en eenvoud van deze plekken vormen een scherp contrast met het drukke leven dat we thuis gewend zijn. Hier kun je ontstressen, of je het nu wil of niet. De Noren zijn vriendelijk en vertellen vol trots over hun land, hun cultuur, en het leven in het hoge noorden.

 Brottoya

 Midzomernacht 24.00 uur

 Nordfjord

‘Weet je, Sjack,’ zeg ik aarzelend, ‘de Lofoten is natuurlijk ons einddoel, maar ik moet toegeven, dit zuidelijke stuk is al zó prachtig. Ik vraag me af of de Lofoten daar nog aan kan tippen.’ Sjack knikt instemmend en haalt zijn schouders op: ‘Ja, iedereen haast zich hier voorbij. Echt zonde!’ En dan … op naar ons einddoel: de Lofoten.

 Reine op de Lofoten

Dus, voor wie het zich afvraagt: de Lofoten liggen boven de poolcirkel. En voor wie zich afvraagt of het de moeite waard is om de kou te trotseren? Absoluut! Heb ik de terrasjes en restaurantjes gemist? Tja, misschien héél even, maar het was het meer dan waard.

Moord op de oceaan
Benieuwd naar meer avonturen op zee? Tijdens een zeilreis heb ik mijn debuutroman geschreven: Moord op de oceaan – met een bemanning vol geheimen. Een spannende roman, waarin niets is wat het lijkt en de zee niet alleen een decor, maar ook een medespeler is. Perfect voor liefhebbers van zeilen en spanning! 

 ISBN 978-94-650-9658-2